آنچه پنهان است سروده ای از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : جمعه 14 دی‌ماه سال 1386
 
آنچه پنهان است

 

 

پــشت  دوازهای   ســـــکــوت:

 

 

 

مانده دردی که در درون  خـفتــه

 

 

 

با ســخن های تلخ و   ناگفـتــــه

 

 

 

همـره   صـد  فـغان و  صــد بیــداد

 

 

 

از  دلــی   بیـــــقرار  و  آشـــفــته

 

 

 

پـشــت دروازه های خــامـوشـی:

 

 

 

مانده اشکی چو چشمه جوشنده

 

 

 

گـــریه های مـــیان هـــر خـــــنده

 

 

 

بغـض تلخــی که بسته راه نفـس

 

 

 

خــسته جانــی ز غـــصه  آکـــنده

 

 

 

پـشـت این دیده های اشــک آلـود:

 

 

 

مــانــده دردی زقلــب غــــم دیده

 

 

 

صـــد شــراره ز قلـــب رنجـــــیده

 

 

 

اشــک جـوشـانـــی از پـی  روزن

 

 

 

غـم صــدائــی به سینــه  پـیچیده

 

 

 

پـشـت این بیـــصدا لـب بــســته:

 

 

 

قصــه هــای ز قـــــلب  وامـــانده

 

 

 

سـر گذشتــی غمیـن و  ناخـ وانده

 

 

 

پا فتـاده تنــی ز غـــم  ســــوزان

 

 

 

غـــمدلــی  ناتـــوان و درمـــــانده

 

 

 

آری انــدر ورای هـــر چــــیــزی:

 

 

 

راز هــای نـهــفته   بسیــار  اسـت

 

 

 

 

انــدرون دلان چـه بیــما ر  اســت

 

 

 

در شـب ء بیــصدا ی   خـاموشـی

 

 

 

دیـده هائی ز غـصه بیـدار اســت

 

 

 

آری آن  رازهـــای   پــــــنهانــی:

 

 

 

 

در درون در خــفا شـده   مـدفـون

 

 

 

آن دل غـم کـــــــشیده   محـزون

 

 

 

گریه ها در  درون شــود   جــاری

 

 

 

 

سینه گشتـه ز غصه ها   پرخـون

 

 

 

آری ..آری همیشه پنـــهان است:

 

 

 

 

اشـــکها ،گـریه ها، سخن، فـریاد

 

 

 

از هــمین ها  دلـــی  رود   بـر باد

 

 

 

تا که هستی کسی بیادت نیست

 

 

 

مـــرگ  تـــو  آورد  تــــرا  بـــر یاد

 

 

سروده ای از فرزانه شیدا

 

 

 

 جمعه هجدهم آبان 1386