X
تبلیغات
زولا
امید(دستهایم خالی ست)!!! شعری از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : سه‌شنبه 18 دی‌ماه سال 1386

 

 

( امید(دستهایم خالی ست

 

 

                                               دستهایم خالیست ...قلبم اما لبریز


چشمه عشق و محبت ، اندوه

 

                                                  از نگاهم جاریست.

 

 

و نگاهم بدر پاک خداست...

 

                                          به خدائی که مرا جان بخشید

 


تا ببیند دل من باردگر


با خلوص دل خویش ....باز آوای دعایی دارد

 

رو بدرگاه خدای دل خویش


دیدگان خیره بآن عرش بلندست که تو

 

 .... بر همه بنده خود مینگری!!!


گفته ای با دل ما

 

گر کسی رو بتو آورد... هر آنکس هم بود

 


                                                                 دست او گیر و بفریادش رس


که امیدی بتو دارد ز نیاز


     و چنین کرده دلم در همه عمر ...

لیک من  گفتم  و میگویم باز


جز تو امید ندارم به کسی...

جز تو امید نبندم به کسی!!!


 
گرچه هر بار به مهر دل


همدم و همدل دلها بودم

                                          و به آرامش هر سینه بسی کوشیدم 


لیک در خلوت خویش

 

 

                                           خودهمی سینه غمها بودم 

 

بسکه تنها بودم 

 

 
                                         دستهایم خالیست گرچه قلبم لبریز


لیک  خالی و تهی می بینم...                                

       همه هستی خویش


و ترا میجویم که ز درگاه تو هر بنده تو


                    دست پر با دل شاد


باز میگرددو خشنود ز توست

              من همانم که بدلها گفتم

رو بدرگاه خداوند اگر   :

                                                        تو نگاهی ز سر عشق  کنی

گرکه امید ببندی بخدا


                                               قلب  پرمهر خدا همرهت خواهد بود

 

 

دیده برعرش خدا باید داشت

 

                                                           چشم امید  بدرگاه خدا باید بست

 

گفتم  وگفتم و میگویم باز

 

 

                                                         چشم امید بدرگاه خدا باید داشت
 

 

دستهایم خالی ست    ....قلبم اما لبریز
 

 

                                                   زهمه عشق و محبت به هر آن سینه ء درد

 

به هر آنکس که ز آرامش دل محروم است

 

                                                        وچه امید و محبت دادم با هرآن یکه کلام
 

 

که ز نام تو و امید تو دریایی بود

 

                                                            پاک و لبریز زعشق

 

بر دلم خرده مگیر
                                                         گر که خود غمگینم

 

عمر کوتاه و دلم غمگین است

 

                                                      طاقتم نیست دگر دیدن هر غم بدلم

طاقتم نیست دگر دیدن رنجی به دلی

                              دستهایم خالیست گرچه

سرشار زعشق.... 

گرچه لبریز زمهر تو و سرشار نیاز

 

و دلم میداند که نیازم بتو و باز بتوست
 

دست خالی مرا قلب سرشار ز عشق


در نگاه دگران پر میکرد
 

و امیدم بتو بود ....و امیدم بتو هست

 

که تو یاور باشی بدل سرشاری

که ترا میجوید ....که ترا میگوید

 

به هر آن دل که  ....پریشان مانده است

تو مرا خوار مکن

تا توانم ز تو قدرت گیرم


و بگویم از مهر

که دل دنیائ در نیازی ز محبت سوزد

 

وکسی نیست که بر این دلها

سخن از عشق و محبت گوید

تو مرا یاری کن

که  سخنگوی محبت باشم

  و نویدی ز امید

تو مرا یاری ده

    تو مرا یاری ده    !!!

 

سر وده ء فـرزانه شــیدا