شـعر وادبـیات /هـنری -اجتماعی - جستجوگر(f.sh)

شعر وادبیات از شاعران همراه با مطالب گوناگون

شـعر وادبـیات /هـنری -اجتماعی - جستجوگر(f.sh)

شعر وادبیات از شاعران همراه با مطالب گوناگون

بپای عاشقی ها مینویسم از فرزانه شیدا

 
 
 
بپای عاشقی ها   مینویسم
 
 
 
هر آن اشکی که در پای تو ریزم
 
 
 
تورفتی قلب من جا مانده اینجا
 
 
 
ولی تنها توئی ؛؛عشق عزیزم؛؛
 
 
 
پس ازتو دل نمیگیرد قراری
 
 
 
ندارم بعد تو من روزگاری
 
 
 
 
تو رفتی و  زمستان جدائی
 
 
 
 
ترک داده دلم  در بیصدائی
 
 
 
 زاین سرمای تلخ  بیقراری
 
 
 
 
  نمی آید  دگر  برما  بهاری
 
 
 
 
اگر حتی دگر با من  نمانی!
 
 
 
 
نگیرم  دل زتو  درزندگانی
 
 
 
وگر از تو نگیرم هم نشانی
 
 
 
درون سینه  ی من جاودانی
 
 
 
 
بپای عاشقی ها مینویسم
 
 
 
هر آن اشکی که در پای تو ریزم
 
 
 
هر آن اشکی که در پای تو ریزم
 
 
 
اول اردیبهشت ۱۳۸۷/۲۰ آپریل ۲۰۰۸
 
 
ســروده فـــرزانه شـــیدا(ف. شــیدا)
 

محو دلداده شدن تا به کجا....باز دیوانه شدن تا به کجا؟!از : ف.شید

 
 
 
باز در خاطره ها گم شده ام
 
 

ودل از حسرت غمدیده ی اندوه و شکست
 
 

ابری وبارانی ست!!!
 
 
 
ودگرباره سرود غم وعشق
 
 

نغمه تلخ شب باران را
 
 

در دلم جاری کرد
 
 
 
باز اندوه من از جام غمی شد لبریز
 
 

باز درمیکده ی عشق دلی زاری کرد!
 
 
 
وشب گریه واندوه به غمناکی ابر
 

دل سیری بارید!
 
 

دل سیری بارید!
 
 
 
...
 
 
 
من به چشمی بسته
 
 

 در شبی تار میان بستر
 
 

ز قلم واژه ی غم میرانم
 
 
 
و سرشکم زدرون...
 
 
 

 بر رخ وچهره و صورت جاری ست...
 
 
 
وز خود میپرسم:
 
 
 
 
عاشقی تا به کجا
 
 
 
 
محو دلداه شدن تا به کجا؟!
 
 

با ز دیوانه شدن تا به کجا
 
 
 

باز ویرانه شدن تا به کجا؟!
 
 
 

غرق افسانه شدن تا به کجا؟!...
 
 
 
 

بّه  بسوزی تو دراین وادی غم ها بادرد...
 
 
 

تاکه دلسوخته از درد محبت باشی!!!
 
 
 

بس نبودت مگر این تنهائی
 
 
 

تا کجا رسوائی ..تا کجا شیدائی؟!
 
 
 
 
 
اینهمه غصه بکامت دادند
 
 
 

زهراندوه  بجامت دادند!
 
 
 
 
محو دلداده شدن تا به کجا
 
 
 

باز دیوانه شدن تا به کجا؟!
 
 
 
 

 قفل وزنجیر به هر دار ودری
 
 
 

تو هم آن غم بدل دربدری !!
 
 
 

با تحمل به کجا راه بری ؟!
 
 
 

بهتر این نیست ز اینجا گذری؟؟!!
 
 
 
 
خشمی از غصه مگر نیست ترا؟!
 
 

بر تو غوغا وفغان نیست چرا؟!
 
 
 
 
تو شدی مظهر اندوه وعذاب
 
 
 

چه به بیداری غم... یا که به خواب!
 
 
 
 
 
روی ایوب دگر گشته سفید
 
 

خود ببین این دل غمگین چه کشید!
 
 
 
 
ساده وبی غل وغش باز بگو
 
 

در دلت نیست تنفر ز چه رو؟!
 
 
 
 
بازهم ناز کش   دهر توئی!
 
 
 

باز منت کش هر  قهر توئی!!!
 
 
 
 
 
دل فرزانه ما نیست بجا
 
 
 

محو شیدائی ما گشته خدا
 
 
 
 
محو دلداده شدن تا به کجا
 
 
 

باز دیوانه شدن تا به کجا؟!
 
 
 

غرق افسانه شدن تا به کجا؟!
 
 
 
 
حسرتی مانده درون دل و باز...
 
 

شب اندوه چه آرام و سیاه
 
 
 
 
قصه دارد زمنو  بیداری
 
 

باز هم مانده درونم خالی
 
 
 
 
گرچه سرشار سرشک
 
 

 همچنان در زاری ...همچنان در زاری!!!
 
 
 

۳۱ فروردین ۱۳۸۷/۱۳ آپریل ۲۰۰۸
 
 

ســروده فـــرزانه شـــیدا(ف. شــیدا)
 
 

روح زایی (حقیقت انسان)

 شنبه ٢٤ فروردین ،۱۳۸٧  
 
 
محدوده‏های زندگی و توانایی انسان
 
هر روز بیش‏تر و بیش‏تر شکسته می‏شود.
 
چیزی که دیروز غیرممکن بود امروز
 
ممکن می‏شود و چیزی که
 
امروز بعید است فردا در دسترس
 
همگان قرار می‏گیرد.
 
 
 اما همگانی که از زندگی فردا
 
 برخوردار می‏شوند اندکی از مردم
 
 امروز هستند که حقایق آشکار
 
نشده را یافته‏اند و پذیرفته‏اند.
 
و نیز این تجربه‏ها بیانگر حقیقتی
 
دیگر است و هر یک از چنین تجاربی
 
روزنه‏ی جدیدی را بر ما می‏گشاید
 
 که از طریق آن می‏توانیم
 
 حقیقت انسان را از زاویه‏ی جدیدی
 
ببینیم و یا اگر اهل تجربه باشیم، تجربه
 
 کنیم.
 
اما حقیقت انسان. به راستی
 
 همه‏ی نشانه‏ها و وقایع حدّشکن
 
 آن را این‏طور بیان می‏کنند: حقیقت
 
انسان نامحدود است.
 
و هر که این حقیقت را دید،
 
 به اندازه‏ی نگاهش، به آن پیوست
 
و در آن حل شد. انسان می‏خورد،
 
می‏خوابد، بازی می‏کند، می‏جنگد،
 
تولید مثل می‏کند و هم‏نوع خود را
 
می‏کُشد، در ضعف‏ها گرفتار
 
 می‏شود، خرد می‏شود و می‏میرد.
 
این ظاهرِ انسان است.
 
موجودی ضعیف، سطحی، تکراری،
 
خسته، محدود و ناتوان. و باطن
 
انسان: خالق انسان بیش از همه
 
 مخلوق خود را می‏شناسد.
 
در واقع این تنها نظری است که
 
درباره‏ی انسان حقیقت دارد
 
. در کلام الهی این‏طور آمده که
 
خداوند از روح خود در او دمید،
 
اسماء را که رازها و کلیدهای
 
 هستی‏اند به او آموخت و
 
 در او کاشت.
 
او را جانشین خود در زمین ساخت.
 
به فرشتگان و ملائکش فرمان داد
 
تا در برابر بزرگی او سجده کنند.
 
آسمان‏ها و زمین را به تسخیر
 
و تحت فرمان او درآورد.
 
 او را مثل الله قرار داد و فرمود شبیه
 
 به خودم باشد.
 
 و فرمود همه چیز را برای تو آفریدم و
 
 تو را برای خودم و به او وعده داد
 
 که دعایش را مستجاب می‏کند
 
و اگر خوانده شود پاسخ می‏دهد.
 
«ای بنده‏ی من. مرا بپرست
 
 و تسلیم من باش تا تو را مانند
 
خود گردانم. من خدای زنده‏ای هستم
 
 که هرگز نمی‏میرم و مرگ و نیستی
 
 در من راه ندارد.
 
تو را نیز زنده و جاودانه خواهم ساخت.
 
من توانگر (مطلق) هستم که
 
فقیر و نیازمند نمی‏شود)
 
و از همه چیز و همه کس
 
 بی‏نیاز است
 
(تو را نیز چنان توانگر سازم که
 
 هرگز فقیر و نیازمند نشوی.
 
 من هرگاه چیزی بخواهم به وجود
 
می‏آید. می‏گویم باش و می‏شود،
 
تو را نیز مانند خود گردانم که
 
 هر گاه چیزی بخواهی، بگویی باش
 
 و آن بشود».
 

 و باز اشاره فرمود:

 

 «ای داوود! به قومت از جانب

 

 من ابلاغ کن که هر کدام از

 

 بندگانم را که به طاعت خود

 

 امر کنم و او اطاعت کند،

 

 بر من حق است که من نیز از

 

 او اطاعت کنم و او را در

 

 اطاعت خود یاری دهم.

 

اگر چیزی از من بخواهد،

 

 به او بدهم و اگر دعایی کند،

 

اجابت کنم.

 

اگر به من توسل جوید،

 

او را حفظ کنم

 

 و اگر از من طلب

 

 کفایت نماید، همه‏ی اُمورش

 

 را کفایت کنم.

 

 اگر به من توکل نماید،

 

 او را حفظ کنم و اگر همه‏ی

 

مخلوقات قصد او را کنند،

 

 در برابر آن‏ها حایل شوم».

 

 

 

از وبلاگ روح زای:

 

http://roohzaee.persianblog.ir

ارمغان بى وفاى:داستان کوتاه - به قلم:سعید مطوری(شمع شبستان)

ارمغان بى وفاىموضوع:داستان کوتاه
 
ارمغان بی وفای یا لطیف

مقدمه:
 
این داستان واقعی نیست،ولی یک
 
 
 واقعیت تلخ اجتماعی است که در
 
 
 گوشه وکنار جهان اتفاق می افتد،وباید بگویم که،هد ف داستان
 
 بی وفای جنسیت خاصی نیست و دختر وپسر نمی شناسد وممکن است،
 
سوسن جای خود را به کامران بدهد،به امید اینکه به دقت بخوانید
 
و نتیجه گیری مثبت کنید.

در یک روز،مانند روزهای دیگر که برای بعضی خوب ،وبرای بعضی
 
 بد است، کامران با سگش که دودست خودرا روی درب، قسمتی که
 
 شیشه پایین بود،گذاشته بودو با صدای بلند ضبط ماشین که بلند بود
 
 وفقط می شد صدای،طبل آنرا فهمید،مردم را نگاه می کرد.

هرکس که آن صحنه را میدید یک حرفی میزد،یکی می گفت:
 
چه سگ قشنگی و دیگر می گفت این سگ نجس است،
 
چطور آنرا درجلوی ماشین گذاشته،اگر من بمیرم سوار این ماشین نمی شوم.
 

چند دختر با خنده به سگ نگاه می کردند ویکی که پررو تر بود
 
 نزدیک آمدو به کامران که حالا پشت چراغ قرمز ایستاده بود،گفت:
 
بی معرفت جای من را به سگ دادی و کامران که دل پری داشت،
 
گفت، وفای او بیشتر است،فقط به من دل بسته است،
 
دختر خانم اخمی کرد وبا دیگر دختران به سرعت رفتند
 
و ازآنجا دور شدند.
پیرزنی که داشت قافل از همه جا،رد می شد،سگ یکباره پارسی کرد،
 
پیرزن گفت، چخه،بعد که متوجه شد سگ سوار است
 
 وخودش پیاده،گفت:آخر زمان است،من دوساعت سر خیابان ایسناده بودم
 
 کسی من را سوار نکرد ودارم پیاده می روم ،و بعد این سگه را
 
 دربستی سوار کردنند،و رفت.
 

کوکی دست مادرش را رها کرد وبه سرعت خود را به سگ رساند،
 
مادرش فریاد زد آرش ،مامان گازت نگیره،خلاصه هر کسی با سگ
 
و کامران برخوردی داشت،که دیدنی وشنیدنی بود،من که کامران
 
 را می شناختم،جلو رفتم و گفتم :
 
دربستی داریٍ؟ گفت:نه سوار شو،در عقب را باز کردم وسوار شدم
 

گفتم:کامران سوژه جدیده؟ با خنده گفت :نه بابا ،دیدیم کسی مارو
 
 تحویل نمیگیره و نگاه نمی کنه،گفتیم،این راه برای تحویل گرفتن
 
 بهتره ،وخندید.

((من که کامران را می شناختم وباآن خوش تیپی وخوش اخلاقی ،
 
احتیاجی به این کار نداشت،رابطه او با سگش یک ریشه روحی
 
و روانی دارد ،مانند تمام کسانی که با حیوانات رابطه نزدیکی دارند،
 
کسانی که از رابطه انسانی وبی وفای آن خسته شده اند.))

از او پرسیدم که دوست جدیدت مبارک،تازه پیداش کردی؟گفت:
 
 آره وخیلی هم با مرامه وبا معرفت،

تو متوجه نبودی،موقعی که می خواستی بیایی سوار شوی،
 
نگاهی به من کرد و چون در نگاه من دید که ناراحت نیستم
 
از سوار کردن توو فهمید تو دوستی هیچی نگفت،
 
ولی یادت هست،یک ماه پیش که سوسن جلو نشسته بود،
 
تو راکه منتظرماشین ایستاده بودی سوار کردم،چه اخمی کرد،
 
وای نمی دانی بعد از پیاده شدن تو چقدر غرولند کرد،
 
هنوز که یادم می آید سرم درد می گیرد،وبعد با ناراحتی رابطه خود
 
را با من قطع کرد،خودت می دانی ما عاشق هم بودیم وقصد
 
 ازدواج داشتیم،عشقی که من فکرش را نمی کردم به جدای بکشد،
 
حتی اگر تمام مردم دنیا این را بخواهند.
 
 بعد با اشکی که در چشمانش جمع شده بود گفت:حالا این سگه بهتره یا او؟.
 

سعید می دانی اگر این سگ من را یک روز نبیند مریض می شود،
 
پس تورو خدا از رابطه این سگ با من ایراد نگیر،خودت می دانی
 
 که سوسن تنها با من این کار را نکرد،سعید بگذار توی حال خودم باشم،
 
قلب من دیگر از بس بی وفای از عشق های مختلف دیده....
 
وشروع کرد به بلند گریه کردن،

من که دلم برایش خیلی سوخته بود وقطرات اشکی در دیده داشتم و
 
حالم بهتر از او نبود ولی جلوی

فریادخود را گرفته بودم،او را دلداری می دادم،چه کاری می توانستم
 
 برایش بکنم؟کسی که به کامران شنگول معروف بود،حالا اینطور
 
 پیش من گریه می کند،و گریه مرد یعنی اوج شکستگی دل او

سگ بیچاره که با تعجب به کامران نگاه می کرد،به طرف
 
من پارسی کرد وکامران با اشاره دست او را آرام کرد.

من این رابطه بین کامران وسگش هم برایم ناراحت کننده
 
 وهم خوشایند بود،ناراحت کنند از این نظر که چرا کامران باید
 
 اینقدر بی وفای در جامعه اطراف خود ببیند که به حیوانی رو بیاورد؟
 
و تمام عشق و وفای خودرا با او قسمت کند،
 
آری من برای تمام کسانیکه مانند کامران مورد بی وفای قرار می گیرند

ناراحتم!
 
من از این همه شعرهای غم انگیز که از بی وفای می گویند
 
غمگینم،چرا ما در روابط عاطفی که اینقدر مهم است حسابگر
 
خوبی نیستیم؟چرا کسی که به ما هزاران خوبی می کند او را بایک
 
 نگاه بد شاید از خستگی ویا با یک سخن تندی که گفته از او دور
 
 می شویم، آیادآن همه خوبی را حساب نمی کنیم؟چرا؟وچرا؟
 
آری به خاطر این است که همیشه بدی را می بینیم وخوبی ها
 
را نادیده می گیریم.

امیدوارم در روابط عاطفی خود حسابگر خوبی باشیم،تا این همه
 
بی وفای بوجود نیاید.

واز یک نظر خوشحالم که عشق و وفا دردل کامران نمرده است .
 
وهنوز کسى را دارد که به عشق و وفاى او اعتماد کند.
پایان

سعید مطوری(شمع شبستان)
نوشته شده در جمعه 30 فروردین 1387 - 15:48:48 ارسال از سعیدمطوری(شمع شبستان)
 
از سایت شعرنو: