X
تبلیغات
رایتل
پژواک صدا -سروده ی فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : سه‌شنبه 10 شهریور‌ماه سال 1388

 

 

آنگاه که سایه های متداوم غم
 

همواره دنبالم میکنند
 

گریز از خورشید نیز چاره سازِ ِ
 

 سایه های اندوه نیست!

 

شاید باید روزهای بارانی را
 

رهسپار کوچه ها باشم
 

 

اما..آه.. اشک آسمان را چه کنم؟
 

... 

 

که تداعی اشکهای شبانه ی دل است
 

 

واندوه غمناک تاریکی آسمان...
 

 

در میانه ی  شب!

 

... 

 

با روز به همراهی  خورشید 
 

در گریز از سایه...
 

سرگردانم

 

در شب از تاریکی وسکوت
 

که گوئی همواره 
 

صدای خفته در گلویم را
 

به؛ فــــریاد؛  التماس میکند!
 

... 


خاموشم
 

...نه آنکه  ...می بایست خاموش بمانم!
 

زآنرو که صدا را....
 

وقتی پژواکی نداشته باشد...
 

وانعکاسی...
 

بی ثمر می بینم 

شاید در غروب لحظه های درد...
 

می باید زندگی کرد!!...
 

که خاتمه ی تمامی روزهای غمناک است. 

 

 

 

سروده ی : فــرزانه شـــیدا

 

دوشنبه 9 شهریور 1388